| |
actueel |
|
12 maart 2012:
Natuur
IJsbergen spotten
‘Ik ben goed geïnstrueerd hoe ik wacht moet lopen. Het is de bedoeling dat ik hoger op een rots ga staan of een rondje om het kampeerkamp loop en om de vijf minuten met een sterke lamp rondom het kamp schijn. Ik moet me vooral richten op oogjes. Zie ik ze dicht bij elkaar dan is het waarschijnlijk een arctic fox. Staan ze verder van elkaar dan is het een beer. Opletten dan! Bij een black bear hou ik in de gaten wat hij doet. Vaak loopt hij langs het kamp.
Foto: Danny Stegeman
Ik slaap lichtjes wetende dat ik er straks toch voor mijn dienst uit moet. Opeens hoor ik ’Polarbear!’ Ik zit direct rechtop in mijn slaapzak. Hoogspanning! Wat gaat er gebeuren..? Dan hoor ik dezelfde stem: ‘Hij loopt weg, wie hem wil zien moet nu de tent uitkomen.’ Als een van de eersten sta ik buiten. Tintelend, ontroerd kijk ik naar een pracht ijsbeer die terug gaat naar waar die vandaan komt. Eigenlijk ben ik maar blij dat hij vertrekt, want naast de ontroering vraag ik me af wat ik hier eigenlijk doe. Wie ben ik om in het territorium van dat beschermde dier te mogen vertoeven? Hij heeft het met de klimaatveranderingen al moeilijk genoeg.
Opgewonden kruip ik mijn tent weer in. Een poosje later is het mijn beurt. Gelukkig loopt degene die voor mij dienst heeft nog even met mij mee en dan gaat ook hij slapen. Zucht.. wat een ervaring. Er onstaat een ongelooflijke groepsverbinding, ik voel me sterk verantwoordelijk en het is heel oer. Stilte, wat sterren in de mist en licht snurkende mensen. Ik zie oogjes dicht bij elkaar (foxes dus) en kijk wel honderd keer naar de plek waar ik een paar uurtjes geleden een ijsbeer zag. De rand voor me hou ik ook in de smiezen. Ik loop er steeds weer langs want ik kan er niet goed overheen kijken. Er zal maar een beer naar boven kruipen… Het blijft rustig. Tegen de ochtend neemt de kapitein vanaf zijn schip mijn dienst over en kan ik op weg naar het water.. Ik slaak een lekkere zucht en doe voldaan mijn ochtendritueel.’
|